|
Reactie op de publicatie “Hoefverzorging”, “De mening van … Raymond Spiering”
“Leuk artikel, ook mijn leerlingen vinden het tof: "Eindelijk eens iemand die het durft zeggen", vinden ze. En ik kan me helemaal vinden in jouw uitspraken.
Er is geen tekort aan hoefsmeden,
wel aan goede hoefsmeden. En dat heeft de paardeneigenaar niet altijd begrepen. De hoeven van een paard zijn vaak het laatste waaraan ze denken. Het onderhoud ervan is helemaal het minste van de zorgen. Laagje hoefvet erover, denken ze, en je ziet er niets meer van.
 In bijscholingen (en daar zie je enkel de ruiters die bezorgd zijn om de hoeven) ervaar ik dat er nood is aan inzicht in het onderhoud van hoeven. Niet dat die ruiters zelf dat onderhoud willen uitvoeren, want nu beseffen ze dat er aan de hoeven van een paard niet ongestraft gekapt en geknoeid kan worden.
Maar ze willen weten waarom een paard nu net wel of net niet beslagen moet worden. Of waar de hoefas nu precies zit en hoe je die kan (laten) aanpassen. En ze hebben nog zoveel vragen meer…
Een oudgediende uit het vak vertelde me ooit “Op de hoefsmederijschool word je smid, pas als je elke dag bezig bent met paardenhoeven word je hoefsmid”.
Dus inderdaad, als je niet gebeten bent door de microbe moet je niet zelf aan de hoeven willen veranderen. Een los ijzer afhalen moet wel kunnen (maar dan op een correcte manier) en een afbrokkelende hoefwand mooi opraspen zou je als ruiter of fokker ook moeten kunnen. Maar aan in onbalans geraakte hoeven werken, veulenhoefjes recht zetten of stuk gelopen hoeven restaureren, daar hoor je een vakman voor te zijn. En ik ben ook niet altijd voorstander van het beslaan van een paard. Als het sterke en correct uitgebalanceerde hoeven heeft, waarom dan?
Beslaan van een paard
kan een noodzaak zijn om allerlei redenen, maar alsjeblieft, laat het dan wel door een vakman gedaan worden die de gevolgen voor het paard kan inschatten en ervaring heeft op dat vlak.
Alternatieve strekkingen en behandelingen zullen er steeds zijn en die zijn daarom niet slecht, als ze door een vakman/vrouw uitgevoerd kunnen worden. Ik heb er ook heel veel uit geleerd en vooral leren nadenken over de dingen. Zelf maak ik gebruik van de voordelen van deze technieken waardoor “anatomische hoefverzorging” is ontstaan. Maar hoefverzorger worden op één dag, daar geloof ik niet in.
Mijn leerlingen krijgen op school tijdens hun ruiteropleiding zo ongeveer 150 uren theoretische en praktische uitleg over hoefverzorging van een paard. Ze kunnen zelf een hoefijzer afhalen, ze kunnen zelf raspen als dat nodig is en ze weten wat goed is voor de paardenhoeven. Als ik dan na verloop van tijd iemand tegen het lijf loop, dan hoor ik nooit dat ze zelf de hoeven van hun paard bekappen of beslaan, wel dat ze een goede hoefsmid uitgezocht hebben. Dan denk ik: daarom precies wil ik dat allemaal blijven doen.
Rik Gadeyne, leraar en hoefsmid
 |
