De mening van Raymond Spiering

‘Tegenwoordig wordt er te makkelijk een paard gekocht,

zonder na te denken over de financiële consequenties die een goede verzorging met zich meebrengt. Dus wordt daarop beknibbeld. Men gaat naar een beunhaas, die voor een paar tientjes minder fabrieksijzers zo uit de doos onder een paard slaat. Want dan staat ie toch ook op ijzers? Ze gaan eraan voorbij dat een goede hoefsmid een vakman is die essentieel werk levert voor de gezondheid van je paard. Paardrijden is, na voetbal, de snelst groeiende sport in Nederland. Iederéén kan een paard kopen. Er is nauwelijks kennis van zaken. Hoe weet je of je met een goede hoefsmid van doen hebt als je zelf geen idee hebt van hoe het eigenlijk hoort? Dan wordt het geld of de tijd dat iemand ermee bezig is of hoe snel ze voor je klaarstaan of hoe lang je ijzers eronder blijven zitten al snel een criterium. Maar dat zegt natuurlijk niks. Hoe weet je of zo iemand rekening houdt met de stand van de voeten van jouw paard of met jouw gebruik van het paard?”

‘Door gebrek aan kennis

 laten onwetende paardeneigenaren zich van alles wijs maken.
Ze hollen allemaal achter de laatste mode of de hardste schreeuwers aan. De laatste rage? Er komen steeds meer zelfknutselaars. Eén cursusje en iedereen schaft een rasp aan. Al snel vraagt de buurman ook of je zijn paarden even wilt doen. Nou is een beetje bijvijlen zo’n ramp nog niet, als mensen maar niet naar een tang of een mes grijpen. Ze denken dat dat geen kwaad kan, want wat halen ze er nou helemaal af? Het kan wél kwaad en ik zie steeds meer ellende. Het bestaat niet dat je in zo’n korte periode voldoende kennis van zaken hebt. Ik leer nog steeds. Als zo’n paard geluk heeft, komt hij na enige tijd weer bij een goede hoefsmid terecht, maar dan is die niet in één beslagbeurt klaar. Goed bekappen is een vak, je bent met de stand van de benen bezig. Doe je dat fout, dan krijgt zo’n paard allerhande problemen in zijn lijf, die misschien eerst niet direct in verband met dat ondeskundig bekappen worden gebracht. Ik geef zelf óók cursussen, maar niet met de bedoeling dat men dan zelf aan de slag gaat. Ik wil mensen achtergrond bijbrengen zodat ze door hun kennis het kaf van het koren kunnen scheiden.”

‘Natuurlijk bekappen

 is een rage die iedere tien à vijftien jaar de kop opsteekt en dan weer overwaait als er te veel problemen komen. Alles dat ecologisch of biologisch klinkt is in. Men beseft niet genoeg dat we paarden allang niet meer op een natuurlijke manier houden. De hele dag in een box of, als ze geluk hebben, in een klein landje is iets anders dan een leven op de steppen. We hebben hier geen vrije natuur meer, dus daar zul je de verzorging op aan moeten passen. Natuurlijk verlies je als smid klanten aan zo’n modeverschijnsel. Maar die komen wel weer terug. Alleen wordt ons werk daar steeds minder leuk door. Je bent steeds ellende die door een ander is veroorzaakt aan het opknappen.”

‘Een goede hoefsmid

 is er heus niet altijd op uit een paard op ijzers te zetten. Als het zonder kan, zal een smid het alleen bekappen. Mensen denken dat ijzers ouderwets zijn: ‘we kunnen tegenwoordig naar de maan en onze paarden zetten we nog steeds op iets dat de Kelten in de oudheid ooit hebben bedacht’.Maar van die nagels in de hoefwand heeft een paard toevallig helemaal geen last. Je kunt een paard zelfs beter laten bewegen door ijzers. Anders had het hele Olympische dressuurteam toch ook niet op ijzers rondgereden? Hoe vind je een goede hoefsmid? Je diploma’s hebben en lid zijn van een beroepsvereniging zegt nog niet alles. Er zijn ook hoefsmeden die het van vader op zoon hebben geleerd en serieus met het vak bezig zijn. Het moeilijke is dat de overheid hoefsmid tot een vrij beroep heeft verklaard. Iedereen mag zich zo noemen. In Engeland is dat anders, daar ben je al strafbaar als je zonder diploma een paard bekapt. Zoek in de telefoongids maar naar het kopje ‘hoefsmeden’. Bestaat niet meer.”

‘Er zijn beunhazen

 die paarden helemaal ruïneren door verkeerd beslag. Ik heb ze wel gehad waarbij het linkerijzer rechts zat en omgekeerd. Of één keer zelfs iemand die het nieuwe ijzer op het afgesleten deel van het oude ijzer had vastgelast, dat nog onder de voet zat. Zulke mensen zijn natuurlijk niet verzekerd voor schade aan je paard, dragen vaak geen BTW af en ze racen van de ene klant naar de andere, zonder geduld voor het paard. Daarom zijn ze goedkoper. En dan vindt de klant het allang best. Gevolg is dat de reguliere hoefsmid zijn prijzen niet meer durft aan te passen aan de indexering, uit angst te duur te worden. Terwijl hij wel zijn bijdrage levert aan de economie door keurig belasting te betalen, verzekerd is, werkt met goede materialen en zichzelf regelmatig bijschoolt.”

‘Beunhazen die beslaan werken het zelf bekappen trouwens in de hand.

 Als zo’n paard van die verkeerde ijzers wordt gehaald en op blote voeten verder mag is dat een opluchting voor het dier en loopt het beter. ‘Zie je wel’ denkt men dan. Een ander probleem is dat er te weinig wordt gecommuniceerd door de deskundigen. Hoefsmeden kraken elkaars werk vaak af en er is ook te weinig overleg met andere specialisten die met het welzijn van het paard te maken hebben. Een goede hoefsmid kan het een paard zo veel makkelijker maken. Zorg eerst maar eens dat zijn voeten in orde zijn, dan kun je van daaruit eventuele andere problemen aanpakken. Goed beslag maakt vaak meer verschil dan een duurder zadel, een andere instructeur of een slofteugel.”

Bit nr 139, december 2006
t e k s t : Te s s a van Daalen
foto Lode Greven

Commentaar (0)