| Bijsnijden van de zool en straal |
|
Een persoonlijke conclusie over het bijsnijden van de zool en stralen.
2 maanden Ardennen
Onlangs werd ik geconfronteerd met een paard welk ik zo’n 2 maanden ervoor zijn ijzers verwijderd had en bekapt had. Hij is toen naar de Ardennen gebracht waar hij weidegang kreeg om tot rust te komen. De bodem waar hij op liep was onregelmatig met stenen, hout, water e.d. Aangezien het paard wat gevoelig liep op zijn blote voeten en de sport langzaam aan weer hervat gaat worden werd mij gevraagd het dier van 4 hoefijzers te voorzien. De voeten waren in goede conditie maar korter dan ik gewoonlijk zou kunnen bekappen, de zool was kaal en de straal schoon. Gaande weg tijdens het beslaan besefte ik mij het volgende. Als de traditioneel hoefsmid bekapt en/of beslaat snijdt hij minder van de zool en stralen af dan de paarden op bovengenoemde ondergrond zelf afslijten. De bovengenoemde ondergrond kunnen we vergelijken met de ideale bodem voor in het wild levende paarden en dus ook ideaal in de ogen van de natuurlijk hoefbekappers. Hetgeen ik hierboven beschreef, over het aangeboden paard welk in Ardennen gelopen had, is mij (achteraf gezien) ook opgevallen bij paarden welk een paar dagen in de sneeuw hebben gelopen. Ook heeft een klant van mij eens houtschors als bodembedekker gebruikt in zijn binnenbak, dit gaf hetzelfde beeld. Bij al deze paarden waren de zolen kaal en de stralen schoon, zelfs kaler en schoner dan wij als traditioneel hoefsmid geleerd worden om weg te snijden.
Volgens de theorie van het natuurlijk bekappen is er geen sprake van bekappen maar van het nabootsen van het
Volgens de theorie van het traditioneel bekappen dient al het losse hoorn van zool en straal verwijderd te worden. Kortom Bij elkaar opgesomd snijdt de natuurijk bekapper dus (bijna) niets van de zolen en stralen af, de traditioneel hoefsmid een beetje. Kortom als een traditioneel hoefsmid bekapt bootst hij dus veel meer het natuurlijk slijtpatroon na, van in het wild levende paarden, dan de natuurlijk hoefbekapper….. Om de bovenstaande reden zeggen de schrijvers van Hoefnatuurlijk, waarschijnlijk, dat het zo belangrijk is om thuis een natuurlijke situatie na te bootsen. Dit houdt in, in het weiland een deel met kiezels (het liefst rond zonder scherpe randen…), wat water, wat hout enz. In de praktijk is dit bijna ondoenlijk. Soms zie je dat mensen dit dan toch proberen op stukjes weide van 2500 vierkante meter, een leek begrijpt dat dit niets met een natuurlijke omgeving te maken heeft. En dit allemaal om maar niet aan de zolen en stralen van een paard te hoeven snijden! Mijn conclusie is dus: Laat gewoon een traditioneel hoefsmid komen hij benaderd het paard op een manier dat het beste bij zijn eigen leefomgeving past. Aardige bijkomstigheid is dat de zool en straal veel lijken op die van hun collega paarden welke wel in het (semi) wild leven.
HNN/TM Commentaar (5)
  geschreven door beerend, maart 23, 2011  geschreven door lailapri, februari 22, 2010
Als ik naar de hoeven van mijn paarden kijk zijn ze altijd door zowel traditioneel als natuurlijk werkende mensen te lang gelaten.
Mijn paardjes staan ook veel lager in de hielen als beide stromingen doen, en hebben mooie kleine voetjes. Ze hebben steunsels, god heeft die niet voor niets gegeven en zeker in dit natte klimaat zijn ze nodig om de hoef bij elkaar te houden. Hebben mooie stralen die korter en smaller zijn als bij de andere stromingen, en zo hoog dat ze wel de grond raken. Ze hebben holle voetjes (niet allemaal nog maar kan wel bij allemaal steeds meer eruithalen) en zo zijn er nog wel wat dingen. Mijn conclusie is kort houden werkt het beste. Het worden dan kleine stevige voetjes. Het worden gaat uitgezakte of naar voor gegroeide voeten en wat betreft gevoeligheid is het erg te overzien. Zijn ze wel iets gevoelig gaan ze gewoon een tijdje niet mee de straat op, en houdt mijn smid er de volgende keer rekening mee.  geschreven door kaatje, augustus 10, 2008
Wat willen we nu. Elkaar overtroeven. Of echt kijken naar de atanomie van het paard. Ieder paard is anders. En als we erop gaan rijden, nog meer. Dus ben ik van mening dat je per individu moet kijken.
 geschreven door Domor Verbeuk, juli 29, 2008
Ik had verwacht dat mijn naam aanklikbaar zou zijn om mijn e-mail te krijgen, dit blijkt niet het geval, excuses. Mijn e-mailadres is
Dit e-mail adres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit onderdeel te kunnen bekijken
, ook als u nog interessante pdf-bestanden over dit onderwerp heeft, ben ik zeer geïnteresseerd.
geschreven door Domor Verbeuk, juli 29, 2008
Als ik uw stuk goed begrijp, heeft dit paard voordat hij weggebracht werd naar de weide op ijzers gestaan, omdat het naderhand rondom beslagen werd en uit de tekst niet blijkt dat het daarvoor alleen voor beslagen was, ga ik er dus van uit dat het hiervoor ook om rondom beslag ging.
Het paard is volgens u door u van ijzers gehaald en bekapt, daarna naar de weiden in de Ardennen gegaan. Het paard had, toen hij daar aankwam dus niks aan reserve qua hoeven, deze waren immers net bekapt, terwijl u wel blijkbaar wist dat deze sneller zouden slijten door het hout, rotsen en andere oneffenheden in de bodem. Hoeven willen zich aanpassen op de hoeveelheid slijtage die ze hebben, een volledige hoef vervangt zich meestal tussen een half jaar en een jaar, dus als het daarvoor op ijzers heeft gestaan, is de hoef op dat moment ook nog afsteld op de slijtage met ijzers. Dit is 0 tot de nieuwe bekapping (6/8/12 weken) en dan weer 0. De hoeven slijten niet dus hoeven ook niet ontzettend sterk te zijn, dit zijn ze dan ook niet, omdat het voor een groot gedeelte eelt kweken is. Hier kom ik op het punt waar het me om ging, de hoeven van dit paard hadden geen eelt, maar moesten plotseling wel ontzettend veel slijten, dan krijg je, zeker als er niet een wat langere bufferzone is, een gevoelig te ver afgesleten paard. Daardoor heeft dit paard weer ijzers nodig gehad. Waren de hoeven met hoefschoenen beschermt geweest in de weiden en steeds een stukje langer zonder hoefschoenen, was er waarschijnlijk niks aan de hand geweest, zeker als het paard er langer op had gestaan. Dus ja, het paard had te veel slijtage, maar dat is alleen geweest omdat er een te korte gewenningsperiode voor de hoeven vooraf is gegaan. Hoewel het vergelijken met mensen eigenlijk niet hoort, is het in dit geval wel mogelijk, omdat de zool van het paard in wezen net zo werkt als de zool van de mens. Er treed bij beide verversing van de huid en eeltvorming op. Verversing van de huid gebeurd sowieso en bij mensen onopvallend meestal, eeltvorming gebeurt alleen als de huid geprikkeld wordt. Dit brokkeld naderhand ook weer af als er niet voldoende prikkeling meer is. Als je dagen alleen maar achter de computer zit en dan plotseling de nijmeegse vierdaagse gaat lopen, krijg je wondjes (blaren bij schoenen) en andere ongemakken aan je voeten, zeker als je blootvoets loopt. Train je van te voren elke dag een stukje langer zodat je voeten er een heel stuk aan gewend zijn, dan zal je daar vrij weinig last van hebben. Na het artikel nogmaals gelezen te hebben, valt mij ook een ander ding op, het verhaal van de losse zool wegsnijden. Op de manege waar ik rijd, jammer genoeg vaak sprake van achterstallig hoefonderhoud, toch zijn de zolen vrijwel altijd goed. Ze verversen zichzelf na zo'n 6 weken en dan zijn de oude zolen met de hoevenkrabber gemakkelijk te verwijderen (bij hoeven zonder ijzers dan, met ijzers blijven ze vaak haken) en van de straal is dit niet zo aan de hand, maar bij natuurlijk bekappen wordt de straal ook wel eens bijgesneden, de losse flappen worden er namelijk afgehaald. Uiteraard doet de traditionele hoefsmid dit ook, maar vaak halen deze er nog minstens 1, vaak nog 2 keer er een laag extra af. De straal wordt dus ook flink versmald, dit is namelijk nodig om er een ijzer op te leggen volgens de smeden die ik heb gesproken. Maar het wordt op dezelfde manier gedaan bij paarden zonder ijzers, met het antwoord: "zo hoort het." heb ik het tot nu toe moeten doen. Als u mij dit, zonodig via mail, kan uitleggen, zou dit erg prettig zijn, ik ben namelijk wel degelijk geinteresseerd in alle richtingen van het bekappen. Alleen omdat dit een site is tegen het natuurlijk bekappen, laat ik ook de andere kant zien van het verhaal. Ik ben ook op de hoogte van een aantal mislukte verhalen van nb, maar zie ook vaak er een keerzijde aan hangen, vandaar dat ik deze kanttekeningen plaats. Schrijf commentaar
|
natuurlijk slijtpatroon van in het wild levende paarden (jammer dat dit gebaseerd is op in het wild levende paarden in Amerika, maar dit is een heel ander verhaal). Verder schrijven zij voor dat er minimaal, liever helemaal niet, aan de zool en stralen van de paarden gesneden dient te worden. Dit ondanks het feit dat de meeste paarden welke in Nederland wonen verre van natuurlijk gehouden worden
zool en straal dienen schoon gesneden te worden. De traditioneel smid zal dit nooit overmatig doen daar er een heel groot risico bestaat dat de paarden als gevolg hiervan gevoelig gaan lopen.
| < Vorige | Volgende > |
|---|
Ik heb leren bekappen op de natuurlijke manier maar heb hier en daar wel de kunst afgekeken van traditioneel bekappen.
zou u mij uitleg kunnen geven over het verschil tussen beiden en de voor- en nadelen van beide soorten van bekapping?
aangezien ik uw verhaal gelezen heb en ik dingen lees over het snijden in zolen heb ik toch vragen over hoe en waarom snijden in zolen. het enige wat ik doe is met een hoefkrabber de oude zool verweideren, indien dit mogelijk is natuurlijk, maar voor de rest raak ik de zool en straal niet aan.
graag hoop ik een mailtje van u te verwachten met hoe en wat omdat ik hier toch graag meer over wil weten.